Ze heeft hem meegenomen vanuit Mozambique. Een gebarsten aardewerken schaal, oker van kleur, licht gerepareerd met goud. Ze weet niet meer van wie hij was, alleen dat hij er altijd al stond in het huis waar ze opgroeide. Nu staat hij in een appartement in Amsterdam. Mensen zien een schaal. Zij ziet het verhaal.
Het probleem is dat de ruimte eromheen dat verhaal niet ondersteunt. Voor wie in verschillende landen heeft gewoond, zijn erfstukken en meegereisde objecten meer dan spullen: ze verbinden verschillende hoofdstukken van een leven met elkaar.
'Een erfstuk werkt niet als decoratie. Het werkt als getuige. Als je er een interieur omheen bouwt, bouw je rond een verhaal.'
Daarom begin ik in mijn interieurontwerpen vaak niet met kleuren, meubels of materialen. Ik begin met de objecten die mensen hebben bewaard - wat van het ene land naar het andere is verhuisd, wat niet weg mocht al paste het nergens. Dat zijn vaak de ankers van een interieur.
Schaal versus omgeving
De meest gemaakte fout is het erfstuk als los sierobject te behandelen: wegzetten op een plank, omringd door dingen die er qua stijl bij passen. Daarmee verdwijnt juist wat het bijzonder maakt. Een erfstuk heeft ruimte nodig. Ademruimte. Het wil opvallen zonder te schreeuwen.
Mijn aanpak: bouw de ruimte niet náást het object, maar vánuit het object. Kies de kleur van de muur op basis van de schaal. Kies het hout van de tafel op basis van de textuur van het aardewerk. Niet door het erfstuk centraal te zetten als museumstuk, maar door het een vanzelfsprekend onderdeel van het geheel te maken.
Zo ontstaat een persoonlijk interieur waarin herinneringen, identiteit en hedendaags comfort samenkomen. En zo wordt een appartement in Amsterdam ook een beetje Mozambique. Niet omdat de schaal er staat. Maar omdat het verhaal eromheen een thuis heeft gekregen.
