Er zijn interieurs die er goed uitzien op een foto. En er zijn interieurs waar je meteen naar binnen wilt stappen. Het verschil zit zelden in de meubels. Vaak zit het in hoe een ruimte je helpt te aarden.
Een linnen gordijn dat zacht valt. Een eiken tafel met een rand die niet helemaal recht is. Handgemaakt aardewerk dat niet perfect is, maar juist daardoor karakter heeft. Een hotel kan prachtig zijn, maar is vaak ontworpen om indruk te maken. Een thuis is ontworpen om je te laten landen.
'Materialen zijn niet decoratief. Ze zijn zintuiglijk. Ze bepalen hoe een ruimte aanvoelt, klinkt en soms zelfs ruikt.'
Ik werk graag met klei, aardewerk, linnen, wol, walnotenhout en natuursteen, omdat deze materialen een ruimte letterlijk en figuurlijk aarden. In een tijd waarin we omringd zijn door schermen en gladde oppervlakken, is het juist de textuur die je eraan herinnert dat een ruimte ook fysiek is, niet alleen visueel.
Linnen, eiken en de kunst van het laten zijn
Linnen hangt anders dan katoen. Het kreukelt eerder, maar dat is niet het probleem - dat is het punt. Een linnen gordijn dat kreukelt, is een gordijn dat leeft. Hetzelfde geldt voor eiken dat na tien jaar een beetje grijs wordt: geen verwaarlozing, maar patina. Ze ontwikkelen karakter. Patina. Een verhaal.
Materiaal kiezen is ook kiezen voor hoe je wilt oud worden. Een keuken van composiet is voor altijd dezelfde keuken. Een keuken van marmer verdiept zich juist met de jaren - ze verandert met de tijd zonder haar essentie te verliezen.
Voor wie in verschillende landen heeft gewoond, is dit vaak extra herkenbaar: het verlangen naar iets dat blijvend voelt. Niet statisch, maar geworteld. Dat is wat een huis maakt tot een thuis. Niet dat het er perfect uitziet, maar dat het meegroeit met wie jij bent - en wie je wordt. Een thuis vertelt niet alleen wie je bent. Het vertelt ook wie je aan het worden bent.
